Het ging bij mij om een trauma dat ik heb opgelopen toen ik 2 jaar was. In eerdere therapieën had ik al heel wat verwerkt, maar dit trauma zat me nog flink dwars.

Wat ik als eerste van Ronald wilde weten was of er manieren waren om bij dat heel oude trauma te komen. Het antwoord was: ja. Dat gaf me zo veel hoop en moed dat ik aan de therapie ben begonnen.

Door mijn bipolaire stoornis was ik erg gevoelig voor allerlei prikkels. Ik kon heel slecht tegen geluid. Muziek was bijna altijd een belasting voor me. In huis was het dan ook meestal stil. Ik ga naar de sauna voor de rust maar de muziek in het restaurant was storend. Druk pratende mensen op televisie waren ook belastend. Geluiden buiten (mensen die de heg snoeiden, auto’s die de motor lieten draaien of huilende gillende kinderen  waren allemaal erg negatieve prikkels. Gezellig winkelen in een drukke stad was voor mij niet te doen. Als ik in een druk gebied met veel mensen was, liep ik naar de grond te kijken om zo weinig mogelijk prikkels te krijgen.

De omarmingsoefening heb ik als een wonder ervaren. Al na een paar keer oefenen bleek opeens dat ik tegen muziek kon. Na jaren genoot ik totaal onverwacht intens van Neil Diamond die door mijn man was opgezet. Hij dacht dat ik het niet hoorde omdat ik in de keuken was. Maar ik kwam naar de kamer en luisterde.

Het was eigenlijk net een wonder en hij zag de tranen in mijn ogen. Ik kan er tegen schat zei ik. We waren allebei stomverbaasd. We hebben veel muziek gedraaid vanaf toen. Ook geluiden op straat, druk gepraat of andere herrie, waren geen probleem meer voor mij.

De tijd van stilte was voorbij.

Ik heb de omarmingsoefening heel serieus genomen, omdat ik echt van mijn klachten en pillen af wilde komen en omdat Ronald me daarop zo resoluut hoop had gegeven. Daarom deed ik de oefening bijna dagelijks en dan ook de hele oefening. De tranen liepen me er vaak bij over de wangen, maar ik voelde dat er iets heel goeds bezig was te gebeuren. Na afloop was ik vaak erg moe, maar dat was voor mij een teken dat ik goed aan het werk was met mezelf.

Ik heb onder begeleiding van de psychiater de medicatie volledig afgebouwd.

Mijn stemming is stabiel nu in tegenstelling tot vroeger. Mijn voortdurende angst om van stemming te wisselen is verdwenen. Het vertrouwen in mezelf dat ik de uitdagingen in mijn leven kan hanteren op een goede manier is gegroeid en dat geeft me veel rust.

Wat een veranderingen, wat een blijheid, wat een nieuwe mogelijkheden.

Ik heb me in mijn leven nog nooit zo goed gevoeld als nu.

Ronald heeft mij op een fantastische manier geholpen en ik heb hem als een warm mens ervaren die nabij is. Hij heeft humor maar kan ook heel ernstig zijn als dat nodig is. Ik vond het vooral prettig dat hij met me mee voelde en daardoor heb ik hem direct als heel helpend ervaren in de zin van dat ik er niet meer alleen voor stond.

Aanvulling juni ’19, half jaar later:
Vandaag bij de psychiater geweest. Hij zei: U bent beter!

Aanvulling maart 2025:

April 2023

Mijn man zei tegen me dat ik steeds drukker werd en te kort sliep. Ik wilde daar niets van horen en zei dat het juist heel goed met me ging. Na weer een poosje zei hij dat het erger werd en nog wilde ik er niets van horen. We kregen steeds ruzie over onbelangrijke dingen en er werd dus veel te laat aan de bel getrokken omdat ik ontkende dat ik toch weer hypomaan aan het worden was.

Toen werd ik begin september opgenomen omdat ik bijna niet meer sliep en met iedereen ruzie maakte. Weer aan de medicatie dus.
Na bijna 2 maanden mocht ik weer naar huis met ambulante psychiatrische zorg. Ik realiseerde me langzaam aan dat deze episode was ontstaan nadat ik geopereerd was en daardoor heel veel stress had gekregen.

Ik nam contact op met Ronald en hij dacht ook dat het goed mogelijk was dat door de stress deze episode was ontstaan. Ik was 5 jaar zonder medicatie geweest en was erg teleurgesteld en ook vreselijk geschrokken door deze ontwikkeling.

Er moest dus iets zijn geweest wat bij mij stress had gegeven toen ik klein was. Ik kwam er achter dat ik als jong kind veel stress had ondervonden bij de verwijdering van mijn amandelen. 

Ronald gaf mij toen een aantal visualisatieoefeningen.
Een er van was deze: 
Het kleine meisje nam mij aan de hand mee naar een open veld.
Ze kwam op mijn schoot liggen en vroeg me om de angst voor pijn uit haar te trekken. Dit was op de dag voordat haar amandelen zouden worden geknipt. Ik liet mijn hand over haar heen gaan om te voelen waar de angst zat. In haar borst voelde ik iets en trok het naar buiten.
Het was een soort bliksemflits van een donkere substantie. Ze opende haar ogen en keek wat ik in mijn hand had.
Toen ging ze staan, pakte de flits en liep een paar passen van me weg. Ze gooide de flits omhoog en die verdween heel snel in het volle daglicht.
Ze kwam weer naar me toe en zei dank je wel.

Ik heb nog 1 maand 1x per dag de visualisatieoefening gedaan om te checken of er nog iets kwam. Er kwam niets meer. Ronald zei dat de kans groot was dat de laag met de storende zaken nu weg was. Dat was ook mijn indruk en ik ben toen begonnen met het afbouwen van de medicatie.

De afbouw is prima gegaan en ik ben heel blij dat ik nu weer zonder medicatie ben.

Wat ik van deze episode heb geleerd is het volgende:
Toen ik in 2018 klaar was met de afbouw van de medicatie had ik het idee dan ik niet meer bipolair was en dat ik de ziekte had overwonnen. Maar dat was een illusie omdat bipolair zijn een gevoeligheid is die blijvend is. Daarom zegt de reguliere zorg ook dat het een ongeneeslijke ziekte is. Maar als de oude lagen die de ziekte kunnen triggeren uit de weg zijn geruimd is de kans op een nieuwe episode heel klein.

Ik denk nu niet meer dat ik beter ben zoals in 2018. Ik denk dat ik bij spanning gevende zaken in de toekomst alert moet zijn op hoe ik me voel.
Als ik te druk word, dan moet ik zo verstandig zijn om aan de bel te trekken en om hulp te vragen.
Dat is de realiteit.